Magazyn "ŻEGLARSTWO" 3-4/2026 (21)

Trzy kwadranse z „Ludojadem”

Ludomira Mączkę poznałem wiosną 2005 roku w szczecińskiej Camping Marinie. Jako świeżo upieczony kapitan jachtowy – dumny jak diabli – szykowałem do sezonu jacht stojący na kobyłkach, On zaś siadywał na pobliskiej ławeczce i ze spokojem patrzył w dal.

Zdarzyło się raz czy drugi, że w ferworze – spóźnionych, jak to zwykle – przygotowań, przysiadłem obok niego, by chwilę odsapnąć i porozmawiać. Pół godziny… chociaż kwadrans…

Chciałbym móc dziś powiedzieć, że na zawsze zapamiętałem nasze górnolotne dyskusje, a wnioski z nich płynące towarzyszyły mi przez całe żeglarskie życie... No niestety. Z pespektywy czasu widzę, że mój – dwudziestopięcioletni wówczas – rozumek, nie był jeszcze gotowy na spotkanie z postacią takiego formatu. Ja szukałem sensacji, heroizmu, legendy, a On… On już widział to wszystko, a nawet jeszcze więcej.

Zapadło mi jednak w głowie stwierdzenie, którym wtedy skwitował moje oczekiwania: – Nie opowiadam swoich żeglarskich przygód, gdyż są one miarą mojej niekompetencji.

Dopiero po latach zrozumiałem, że Ludek nie odmówił mi wtedy morskich opowieści. On po prostu jednym zdaniem ustawił je na właściwym miejscu.

Dziś uważam, że była to jedna z najbardziej eleganckich lekcji pokory, jakie mogłem dostać. Bez mentorskiego tonu, bez zadęcia, i bez tej nieznośnej maniery, spotykanej często u „starych kapitanów”, by najpierw długo budować napięcie, a potem bez końca opowiadać o sobie. Ludek zrobił odwrotnie – zwyczajnie wykreślił się z narracji i dlatego pozostał w niej najważniejszy.

Z tych słów bije jeszcze jedna morska prawda – najlepszy rejs to taki, po którym nie ma co opowiadać.

Życzę pasjonującej lektury.

Z żeglarskim pozdrowieniem

Piotr Jodkowski